Day 3. Waar beginnen we.....?

17 oktober 2016 - Chengdu, China

T is zover! Vandaag gaan we aan de slag in het Bayi Rehabilitation Center. We worden om 8.00u opgehaald door een taxi. Het revalidatiecentrum ligt niet ver hier vandaan. Ruby geeft ons een kleine rondleiding. We zijn meteen onder de indruk.....zeer grote oefenzalen met ontzettend veel patiënten en heel veel therapeuten. We zien alleen maar passief doorbewegen en niks van functionele therapie. We schrikken er een beetje van. T zijn twee verschillende werelden met zo'n uiteenlopende werkwijze en visie. Hoe gaan we die twee werelden bij elkaar brengen? Is dat ons doel of moeten we ons doel bijstellen? Naast moderne revalidatie hebben ze een grote afdeling Chinese traditionele revalidatie. We lopen langs kamertjes waar mensen liggen met accupunctuur naalden en een soort van houten kistje op hun buik waar rook uit komt. Ik geef aan dat dat wel interessant is en krijg meteen t aanbod dat als ik wil ik ook een behandeling kan krijgen later deze week....nou laat maar komen dan:). Er hangt een hele sterke geur op deze afdeling, Ruby geeft aan dat dit kruiden zijn en wij zeggen in koor: cannabis! De geur is niet missen.

We lopen naar de kamer waar de "clinical operations" plaats zullen vinden. Dat zijn de praktijklessen met een kleine groep therapeuten en studenten. In een klein warm kamertje zitten zo'n 40 therapeuten in witte werkkleding op ons te wachten. Ze ontvangen ons met applaus en zijn zo te zien blij dat we er zijn. Ze nemen plaats op piepkleine krukjes, powerpoints en beamer staan klaar. We hebben 4 vertalers bij ons. Twee fysiotherapeuten (Jang en Neo) en twee logopedisten (Sandra en Dazzle). Ze zijn nerveus en vragen ons om vooral langzaam te praten.

Ingrid en ik beginnen met een persoonlijke introductie. Foto's van ons thuisfront worden met veel ohhh's en ahhhh's ontvangen. We vertellen over ons werk, onze visie over revalidatie. Onze namen vinden ze moeilijk om uit te spreken m.u.v. Ingrid dus Jochem wordt Joppie en Cesarine wordt Cesar. Om t ijs te breken hebben we Nederlands snoepgoed meegenomen en dat vinden ze geweldig. Katjes drop wordt uitgedeeld en ze vinden t maar vreemd. Toch proberen ze t en nemen snel wat dropjes mee voor man en kind. We geven een presentatie over revalidatie in Adelante. Ze zijn onder de indruk, vooral de foto's van Adelante in de wintertijd met dik pak sneeuw vinden ze geweldig.  T wordt ons al snel duidelijk dat ze vooral willen dat wij hun kinderen gaan behandelen. T kost enige moeite om duidelijk te maken dat we gaan starten vanaf t begin van een revalidatie proces. We merken dat dit niet helemaal aankomt. We bespreken hoe we t middag programma met kinderen gaan aanpakken. Nog maar eens uitleggen dat wij iets anders in gedachten hebben....dat ze zelf aan de slag moeten en moeten laten zien aan ons wat zij doen. Zijn ze niet helemaal blij mee maar ja ze hebben geen andere keuze:)

T is lunch tijd en Ingrid en ik zijn al redelijk uitgeput. T Engels spreken, steeds alles laten vertalen, opnieuw t zelfde blijven uitleggen, de hitte, putten ons al redelijk uit. We willen gebruik maken van t toilet en dat is ook al een ervaring op zich. T is smerig en t ruikt niet fris, achter een deur is een hurk wc (gat in de grond). Ze geven meteen aan dat ze voor ons wc papier hebben en een rol wordt uit de kast gepakt. Op mijn vraag of zij dit niet zelf gebruiken zegt Neo: Nooooo, it's China!!!! Ingrid en ik zien er de humor wel van in. Er is wel een wasbak maar geen zeep maar wij zijn op alles voorbereid en we zijn blij met ons flesje ontsmettingsalcohol en reinigende hand gel.

We gaan lunchen en Neo neemt ons mee naar een aparte kamer met een grote ronde gedekte tafel. De directeur van het revalidatiecentrum wil met ons lunchen en we wachten totdat hij er is. De tafel wordt vol gezet met de ene na de andere schotel met groente en vlees. Ze zijn gek op orgaan vlees en de directeur vertelt trots dat dit organen zijn van een varken. Ok......T ziet er naar uit dat t toch de bedoeling is we van alles iets nemen maar Ingrid en ik skippen toch dit gedeelte.

Na de lunch moeten we snel door want we geven onze eerste lecture in een grote college zaal. We maken toch nog even tijd voor een sanitaire stop en we vinden zelfs een normaal toilet, zonder deur weliswaar maar we zijn inventief genoeg om er gebruik van te maken.

Snel door naar de lecture zaal. We lopen de trap op en aan t aanzwellende geluid te horen zitten daar een paar honderd mensen klaar voor ons. Jeetje, effe slikken, lachen en doorgaan. We can do this is t motto. De directeur stelt ons voor en dan is het onze beurt. Honderden Chinezen kijken ons aan maar we laten ons niet van ons stuk brengen en beginnen met onze presentaties. Alle medewerkers van t revalidatiecentrum en ziekenhuis zijn verplicht om deel te nemen aan de lecture. Op een geven moment zien we dat een groot deel van de aanwezigen ligt te slapen! Neo verzekert ons na afloop dat wij niet slaapverwekkend zijn maar dat we tijdens hun "nap time" de lecture geven. Iedere werknemer slaapt na lunchtijd! Ze gaan liggen in de oefenzalen op de grond met een deken en kussen en zijn vertrokken.....Dat ze nu verplicht worden door de directie om aanwezig te zijn is een aardige verstoring van hun ritme en dat kunnen ze niet aan. Tja, apart zullen we maar zeggen maar ook hierom kunnen we lachen. We praten anderhalf uur en iedere korte zin wordt vertaald door een van onze vaste vertalers Neo. 

Ingrid en ik zijn nu behoorlijk uitgeput van alle indrukken maar we moeten meteen door naar de volgende clinical operation met kinderen. We krijgen twee witte doktersjassen in de handen gedrukt want die moeten we aan. We bespreken casuïstiek van twee hele jonge kinderen die we zo te zien krijgen. De problematiek is zeer ernstig, een jongen met ernstige mentale retardatie en een kindje dat in comateuze toestand ligt. Ze hebben ook hele gerichte vragen m.n. de oplossing van de problemen. De behandelende logopedisten laten zien wat ze doen tijdens de therapie. We kijken weer met grote ogen ernaar. Ze hebben een programma van orale stimulatie, massage, vibratie, en gebruiken materialen die zelfs wij niet kennen. T is duidelijk, aan techniek geen gebrek. De sessie eindigt met elektrische stimulatie middels elektronen rond de mond! Oef....en dan de vraag om t op te lossen. De technieken die ze gebruiken lijken op voor ons bekende technieken maar gebruiken wij in t Westen al lang niet meer. De kinderen ondergaan alles volledig passief. Alles gebeurt in een ontzettend snel tempo en tijd om de prikkels te verwerken krijgen de kinderen niet. Ingrid en ik hebben meteen door wat onze missie hier is.

We merken duidelijk dat ze willen dat wij iets laten zien dus we nemen een van de kleine kinderen uit zijn buggy en gaan aan de slag. Inmiddels staat de hele gang vol met therapeuten die meekijken en in t kleine kamertje loopt de temperatuur nog meer op.

We proberen na afloop goed te evalueren maar toch komen er steeds vragen die erop duiden dat ze t niet helemaal begrijpen....we hebben gelukkig nog genoeg dagen en hopen dan stapjes verder te komen.

We ronden af en we zijn echt dood moe van deze dag. Wat n indrukken allemaal en we krijgen zelf ook geen tijd om de prikkels te verwerken. Neo geeft aan dat t hoofd van de afdeling logopedie met een delegatie met ons wil uiteten.....vanavond:). Ok.....eerst even naar hotel? Nee hoor gewoon meteen door. We treffen Jochem buiten en hij verkeert in dezelfde vermoeide toestand en we delen snel elkaars verhalen van de middag. We gaan met een groep logopedisten en fysio's uiteten. Allemaal jonge mensen uit onze clinical operation groep en ze nemen ons mee naar een Hotpot restaurant. Dat is een specialiteit in de provincie Sichuan. Hotpot is een soort van fondue. Gelukkig bestaan er twee varianten...spicy en not spicy. Ook hier komen we ogen te kort, harde Chinese muziek, veel mensen, stomende fondue en een enorme keuze uit eten. Ja hoor en daar is ook weer orgaanvlees, varkensblaas, niertjes, darm enz zijn een delicatesse. Glibberige vis huid, wortel van de lotusbloem en ga zo maar door. We zijn heel stoer en proberen van alles. Ze vinden t prachtig dat we dit doen. De drankjes vloeien rijkelijk, thee, "bean milk" die goed is voor de estrogenen en bier. Ze blijven eten en t is ongelooflijk hoe ze zo tenger kunnen zijn. Jochem, Ingrid en ik vertragen ons eettempo want we houden t niet bij. Er komen steeds nieuwe dingen op tafel, exotische vissen, nog meer wortels maar ook scampi's en beef. We vullen onze kommetjes eerst met diverse kruiden, daaroverheen giet men een blikje olie en men doet t vlees of vis in de hete fondue (hotpot), daarna hevel je t over in je eigen olie kruiden bakje. T meeste dat we eten is heerlijk en we hebben ontzettend veel plezier met deze leuke groep. Ze vertellen over hun cultuur en hoeveel uren ze werken, dat ze maar 1 week per jaar vrij hebben. We vertellen dat Jochem vader is van 4 kinderen, zelfs twee tweelingen en de ohhhh's en ahhhhh's zijn niet te missen, ze vinden t geweldig. Hij kmoet vast heel rijk zijn met zoveel kinderen. T cultuur verschil wordt meteen weer duidelijk.

We staan langzaam op t punt van instorten en zijn blij wanneer we van tafel gaan. We snakken naar een frisse douche want t is al de hele dag erg benauwd. We zijn erg blij met onze hotelkamer en zoeken lekker de rust op....morgen weer een nieuwe dag!

Jochem, Ingrid en ik      

Foto’s

20 Reacties

  1. Kim:
    17 oktober 2016
    Geweldig! Leuk zo mee te 'reizen'
    Succes voor morgen
  2. Diny:
    17 oktober 2016
    Geweldig Cesarine, mooi geschreven en leuk om je ervaringen samen met ons te delen . Volgende reis naar China geen dropjes maar rollen wc papier meenemen.
  3. Tonnie:
    17 oktober 2016
    Hoi schat,

    Geweldige verhalen en fantastisch om de 2 verschillende werelden langs te zien komen. Je schrijft als de beste, zoals al vaker door anderen aangegeven, jouw boek wil ik best kopen!

    Dus mocht je een carrièreswitch willen doen, na logopedie en mindfulness en je wens om een B&B te beginnen, kun je ook reisverhalen gaan schrijven. Je moet dan natuurlijk nog meer op pad! Maar ja, zoals uit je verslag van vandaag blijkt, is en blijft logopedie je passie! En kom je met je verre reizen binnen dit vakgebied vanzelf aan je reisverhalen toe.

    De indrukken die je (voor ons) opdoet zijn fantastisch en het is, natuurlijk ook in combinatie met de foto's die je stuurt, alsof wij er naast staan.

    Doe de groeten aan Ingrid en Jochem.

    Denk je wel aan je nachtrust!
    Kus van het thuisfront!
  4. Chantal (ergo):
    17 oktober 2016
    Wauw wauw wauw!!! Met verbazing lees ik weer jullie ervaringen van vandaag! Wat een verschil en wat een indrukken ook voor jullie.
    Veel succes,ben benieuwd hoe het verder gaat!!
  5. Sandra:
    17 oktober 2016
    Vind het geweldig om je verhalen te lezen "cesar". Kijk alweer uit naar je volgende blog!! Wat sjiek om mee te maken!!!
  6. Ilonka:
    17 oktober 2016
    Wat een prachtige verhalen! Uitputtend maar o zo gaaf dat jullie dit doen. Die Chinezen vergeten jullie nooit meer en andersom ook niet. Ik verheug me op het volgende verhaal!
  7. Dorien Schmitz:
    17 oktober 2016
    Boh, wat maken jullie veel mee in korte tijd. Geweldig om te lezen, je omschrijft het inderdaad erg goed en levendig.
    Top om te volgen.
    Groetjes
  8. Denise:
    17 oktober 2016
    Geweldig dames! Zo te horen kunnen jullie ze daar nog genoeg uitleggen over onze "behandelingen". Ik zou het kort en intensief werken nog maar ff achterwegen laten.......
    Geniet van alle indrukken, geuren en smaken!
    Pas maar op, straks nemen ze jullie nog mee naar een karaokebar.
    Geniet ze! Xxx
  9. Jean-Pierre:
    17 oktober 2016
    Cesarine, je schrijft echt hartstikke leuk! Zo kan ik het ook een beetje meemaken.
  10. Pascale:
    17 oktober 2016
    Geweldig om te lezen, en zo mee te beleven, verheug me al op het volgende reisverslag! Succes
  11. Schoonvader Hen:
    17 oktober 2016
    Even geen woorden, ik ga gewoon wachten op het vervolg. Uitrusten als het kan en tot later!
  12. Nicolle:
    17 oktober 2016
    Geweldig Cesarine om jullie zo te volgen. Je schrijft het zo dat het net lijkt of we er echt bij zijn! Knap hoor en wat je daar doet natuurlijk ook. Je hebt je in drie dagen al helemaal in je missie vastgebeten. Geniet nog verder van alle indrukken. Wij volgen je ademloos!
  13. Anouk Passau:
    18 oktober 2016
    Ik lees nu jullie nieuwe aflevering....ja zo ervaar ik het , een hitserie die ik denkbeeldig ervaar!! Al jullie belevenissen op de eerste dag, het zijn er zoveel, heel veel indrukken, hopelijk hebben jullie ervan kunnen slapen!!
    Succes met jullie missie en volgens mij gaat dat zeker lukken!! Hopelijk wordt de volgende aflevering weer snel uitgezonden!!
    Liefs Anouk
  14. Deanna Brinkhof:
    18 oktober 2016
    wow.... ik ben buiten adem van het lezen ;-) wat een ge-wel-dige ervaring voor jullie....
    Kijk ook eens of ze, naast acupunctuur, ook Reiki behandelingen geven die moeten jullie dan absoluut ondergaan ;-) ... geeft een boost energie en werkt helend.
    Wens jullie verder veel energie en inspiratie .... beneiuwd naar het volgende verhaal ;-)
  15. Jacqueline:
    18 oktober 2016
    Hoi Cesar,Joppie&Ingrid Wat hebben jullie al top dagen & prestaties achter de rug en wat een genot om te lezen.Hoop dat het mogelijk is om jullie doel te bereiken en kijk dus uit naar de reeks die volgen gaat. PS geniet van de smakelijke momenten
  16. Thea:
    18 oktober 2016
    Geweldig Cesarine dat je deze unieke ervaring met ons deelt. Je schrijft beeldend. Ik verheug me op het vervolg!
  17. Cesarine Passau:
    18 oktober 2016
    Dank je allemaal voor jullie lieve reacties!!!
  18. Ouders van Ingrid:
    18 oktober 2016
    We genieten van de mooie verhalen, ga zo door Cecarine!!!!!!! geweldige verslagen.
  19. Monique Derwig:
    18 oktober 2016
    Nou dat is een heel avontuur! Leuk al die verschillen in cultuur. Ik kan me mijn zoektocht naar een toilet nog herinneren in Tibet. Nergens te vinden. Weer terug, dan gaat iemand mee en brengt me in een grote ruimte waar verschillende gaten in de vloer zijn. Boven ieder gat hangt iemand te kreunen en steunen. na even slikken neus dicht en de natuur zijn gang laten gaan in groepsverband
  20. Ingrid:
    18 oktober 2016
    Ongelofelijk wat jullie allemaal meemaken, ik heb ontzettend veel respect voor jullie. Dikke knuffel en geniet!